ویرانه ای است این جهان
عمر کفاف نمی دهد آباد کنیم
و غیرت٬رخصت نمی دهد رها کنیم
این گونه رها کردن٬ نشانه ی دنائت است
و جاهلانه مرمت کردن٬ نشانه ی رذالت
پس آبادسازی یک گوشه ی گم جهان به دست ما
آبادسازی کل عالم است به دست همگان
ملا صدرا

چشم خود بستم که دیگر چشم مستش ننگرم ناگهان دل داد زد:دیوانه! من میبینمش..!

برس که بیتو مرا
جان به لب رسید،
برس به لبم
جانان من

همزمان در دو مکان زندگی می کنم
اینجا که منم
و آنجا که تویی ...